๏ เลาะเลาะลัดริมทางคลำข้างหน้า ไร้ดวงตาแฝงนิยามความมุ่งมั่น
ผจญทุกข์ขมขื่นของคืนวัน เขาบากบั่นไม่ยอมแพ้แม้สุดทาง
๏ เมื่อสวรรค์พอใจให้ที่เกิด จึงกำเนิดรอยกรรมที่เคยสร้าง
กรรมกงเกวียนเวียนย้อนแต่ก่อนปาง ประทับกลางหน้าที่ของชีวิต
๏ ไม่เคยเห็นไม้ดอกที่ออกสี ไหนก้อนเมฆแผ่คลี่คลุมฟ้าปิด
ไหนลำแดดแผดจ้าแสงอาทิตย์ ไหนล่ะสิทธิ์เป็นอย่างไรใครบอกที
๏ ไหนว่าเท่าเทียมกันทุกชั้นชีพ แต่ละชั้นตันตีบล้วนกดขี่
ลืมสั่งสมลืมเดินตามความพอดี ชอบเศรษฐี...จนยาจก รกแผ่นดิน
๏ โลกของข้ามืดมิดสนิทนัก ไม่รู้จักเหลี่ยมร้ายใดทั้งสิ้น
ไม่เคยพบแสงสีทั้งชีวิน เคยแต่กิน...น้ำออกใต้ศอกใคร
๏ เมืองสังคมมืดดำใครกำหนด ข้าลิ้มรสทุกข์ระกำยังจำได้
แม้สายตามืดบอดตลอดไป แต่หัวใจ...สว่างกว่ากลางวัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น