จดหมายถึงความรัก...
…………………..
สวัสดีครับคุณความรัก
...ผมเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงคุณเป็นฉบับแรก
คือหมายถึงสำหรับคุณแล้วนี่เป็นจดหมายฉบับแรก ไม่ใช่ผมไม่เคยเขียน
อันที่จริงผมชอบเขียนจดหมายนะครับ
แต่ชอบเขียนจดหมายที่เป็นกระดาษไม่ใช่จดหมายไฟฟ้า จดหมายกระดาษที่มีรอยน้ำหมึก
รอยดินสอ หรือรอยพิมพ์ดีดก็ตาม และที่สำคัญมันมีกลิ่นอายของความรู้สึกดี ถึงแม้จดหมายที่ส่งโดยบุรุษไปรษณีย์นี้จะล่าช้าเป็นสิบเท่ากว่าจดหมายไฟฟ้าที่ส่งโดยใครไม่รู้ก็ตาม
แต่มันมีความรู้สึกที่ดีมากกว่าเป็นสิบเท่าที่ได้รอคอยอย่างใจจดใจจ่อและมีความหวัง
ถ้ามีโอกาส เราคงได้เขียนจดหมายคุยกันอีกนะครับ ผมว่าผมถูกชะตากับคุณเข้าให้แล้ว
ผมส่งจดหมายหาเพราะอยากทำความรู้จักกับคุณให้มากกว่านี้ครับ จะเป็นการเสียมารยาทหรือเปล่าถ้าผมอยากจะนัดคุณออกมาทานดินเนอร์ด้วยกันสักมื้อ
สั่งอาหารที่คุณชอบทาน คุยกันเรื่องรสนิยมของเรา หรืออาจจะเป็นเรื่องเศรษฐกิจ
การเมือง สังคม เราอาจจะสนิทสนมกันมากกว่านี้ก็ได้
เนื่องจากผมยังไม่มีโอกาสได้ประสบพบหน้าตาของคุณเลย คนทั้งโลกก็เช่นเดียวกัน
คุณดูลึกลับนะ บอกตรงๆ คุณเป็นเสมือนอากาศที่ขาดไม่ได้
รู้ว่ามีอยู่แต่ก็ไม่เคยเห็นรูปร่างที่แท้จริงเลย คุณมีอำนาจมากๆรู้ตัวมั้ยทำให้คนตายได้เลยนะ
ผมสงสัยว่าคุณทำให้เขาตายหรือเขาเลือกที่จะตายเอง โอ๋ๆ...แค่สงสัยครับ
อย่าเพิ่งโกรธเลย ที่จริงแล้วผมเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเสมอๆ
คุณทำให้โลกใบนี้มีความสุข ทำให้ครอบครัวของผมมีความอบอุ่น ทำให้เพื่อนสนิทกันได้
ทำให้เจ้าของกับสัตว์เลี้ยงของเขามีความสุข
ทำให้มนุษย์อยู่ร่วมกับธรรมชาติได้อย่างลงตัว
แต่ก็ไม่วายยังมีคนบอกว่าคุณทำให้มนุษย์ตาบอด
คุณทำให้สามีภรรยาต้องหย่าร้างแยกทางกันไปจนบ้านแตกสาแหรกขาด
ทำให้คนเป็นแฟนกันต้องเลิกรากันไป และทำให้จิตใจของมนุษย์ไม่สงบสุข
ผมรู้คุณจะพูดว่าอะไรขออนุญาตพูดแทนก็แล้วกันครับ มนุษย์ไม่เคยโทษตัวเองเลยว่าเป็นฝ่ายผิด
อะไรที่ไม่ได้ดั่งใจของตนเองก็จะโทษฝ่ายอื่นตลอด
เรื่องระหว่างคนสองคนเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนราวกับการทอผ้าไหม อยากให้เนื้อผ้าสวยงามคงทนแข็งแรงก็ต้องใส่ใจกรรมาวิธีการผลิตเช่นเดียวกับความรักที่ต้องปรับตัวตลอดเวลา
อย่ายึดตัวตนให้เป็นของตัวเอง เอาใจเขามาใส่ใจเรา ดูแลกันและกัน
ต่างฝ่ายต่างมีข้อเสียแต่ต้องดูข้อดีของอีกฝ่ายด้วย
มนุษย์เราไม่ได้สมบูรณ์แบบไปทุกสิ่ง ค่อยๆทยอยเติมใจให้กัน
เพื่อที่มันจะไม่ได้เป็นรักแบบฉาบฉวยหรือเป็นรักแบบพายุที่ก่อตัวขึ้นแล้วก็สูญสลายหายไป
คุณอยากจะพูดแบบนี้ใช่มั้ยครับ
ผมรู้คุณอยากพูดแต่ไม่มีโอกาส คุณไม่ต้องพูดก็ได้
บางสิ่งบางอย่างเราก็ต้องไปให้มันดำเนินไปในวิถีทางของมัน อย่าไปขัดขวาง
มนุษย์ต้องการความผิดพลาดในชีวิตเพื่อเรียนรู้และแก้ไข เพราะถ้าไม่มีปัญหาเข้ามาในชีวิต
มนุษย์เราจะไม่มีการเรียนรู้เลย ผมต้องขอบคุณมากๆครับที่ทำให้ผมได้เรียนรู้
ได้มองโลกใบนี้กว้างขึ้นถึงจะไม่กว้างขนาดได้เห็นโลก 181 องศาก็ตาม
และคำถามสุดท้ายที่ผมอยากรู้ก็คือ
คุณหรือเปล่าที่ทำให้เส้นทางระหว่างหัวใจคนสองคนเปลี่ยนไป
ปล.1 การเขียนจดหมายถึงคุณนี้ก็ช่วยผมคลายเหงาไปได้บ้าง
ปล.2 เขียนจดหมายตอบกลับมาบ้างนะครับ
ปล.3 ผมอยากพบหน้าคุณจริงๆ
ปล.4 ขอบคุณที่แกะซองแล้วเปิดอ่านครับ
....................
ด้วยรักและคำนึงถึง
ธนบินทร์
ใจอัตร
